Beestenboel 2

Beestenboel

Die verrekte voeten….maar ze doen t toch maar weer. Ik heb het Camino pad weer opgepakt, daar waar ik vorig jaar geëindigd ben, in Lauzerte. Daarover later meer.

Voorafgaand heb ik nog n leuk bezoekje gebracht aan een dierenopvang in Erdre-en-Anjou in het Loire gebied. Ik volg le paradis d’animaux al een hele tijd via FB.Het is een prachtig initiatief waarbij afgedankte dieren hun hele leven bij hun mogen slijten. Er loopt daar van alles rond op n enorm terrein. Een roedel honden, katten, paarden, ezels, varkens, schapen, geiten, kippen, cavia’s , eenden, ganzen koeien en een os. Dat alles werd gerund door de 2 bewoners en ze waren afhankelijk van o.a.giften van donateurs.Een non profit organisatie.

Ik had n oproep gelezen dat  n vrouw in Parijs een hele hoop spulletjes voor hen verzameld had. Of er iemand was die dat kon komen halen en vervolgens kon brengen. Ik wilde dat wel, had genoeg ruimte over in Dokkie en ondersteunde deze kanjers graag.

Het was de aanvang van de paralympics in Parijs. Veel verkeer werd omgeleid en er waren ristricties.Elle woonde op 200m vanaf de boulevard périphérique bij afslag porte de clignacourt. Ik was inmiddels ervaringsdeskundige,  had vaker over de drukke, stressvolle périphérique gereden. Zodra ik er vanaf was reed ik N-Afrika in.Een bijzondere buurt, met de huisdealer op de hoek. Elle woonde er middenin en wat ik daar aantrof was onvoorstelbaar. Een prachtig oud huisje middenin deze volksbuurt, alles was vol gestouwd met spullen die ze had gekregen van buurtbewoners, die ze vervolgens door gaf aan het paradis. Er liepen ook zo’n 30 katten rond en vanwege een gaslek bij de buren en andere shit zat ze zonder gas en elektrisch. Ik ben niet binnen bij haar geweest maar het erf zei me genoeg. Deze  voormalige Z-verpleegkundige woonde sinds 20 jaar hier en gaf o.a. rondleidingen door Parijs.  Ik stouwde Dokkie vol met benches, emmers, kastjes en dierenspul. We dronken een bakkie ih het buurtcafe en de dealer op de hoek hield mn auto in de gaten. Ik hoorde bij Elle dus dat was goed.

Halverwege de middag reed ik verder naar t paradis. Het was nog 350 km, maar oké,  na Australië was dat peanuts.

Rond 18u reed ik hun terrein op, vrolijk tegemoet geblaft door n stel honden. Ik viel als n blok voor de jonge Turkse herder, puber Rataplan.De zooi werd uitgeladen en ik kon Dokkie op t vrijwilligers veldje zetten. Na n bakkie en n uitgebreide kennismaking met Henk en Laurence en de roedel trok ik me terug , het was n lange dag geweest.

De volgende ochtend had ik gelijk gezelschap van een trotse kat, die woonde in de caravan tegenover mij. Laurence heeft me kennis laten maken met alle dieren , onvoorstelbaar hoe dat daar allemaal samen leeft. Trieste verhalen van ziekte en verwaarlozing  maar werkelijk, ze wonen nu in n paradijs.

Ik blijf ze volgen, kom absoluut terug om mijn steentje bij te dragen waar hulp nodig is. Heb Rataplan financieel geadopteerd dmv een maandelijkse donatie.

Ik vang zelf veel honden op,maar kan momenteel nog niet mn eigen hebben.Ik vind t heel fijn om  bij te dragen aan een goede toekomst voor mn Turkse hunk Rataplan.