Verkennen

 Verkennen,dat was wat ik me had voorgenomen, Het verkennen  van de Spaanse kant van de Pyreneeën. 

Nadat ik mijn verloren en gevonden beurs had afgehaald bij de lieve jonge vrouw in Pamplona trok ik weer terug richting de bergen.Ik had gelezen over een mooie Col die je door het grensgebied voerde. Dokkie kon de steile beklimmingen prima aan,dat deed 'ie  zonder moeite ! Mijn betrouwbare reisgenoot. Prachtige vergezichten, verscholen dorpjes en vooral ongerepte natuur. Ik kwam amper andere auto's tegen. Opnieuw hele kuddes halfwilde paarden op de toppen. Met flinke bellen om hun nek, om gek van te worden lijkt me.

Na de hoogte zocht ik de vlaktes op. De vlaktes van de Bardenas Reales woestijn. Ik ben een echte desert lover, was hier 2 jaar geleden ook al geweest . Nu wilde ik de woestijn anders ervaren, met de fiets! Ik huurde een MTB en ging gewoon. Waanzin dachten  waarschijnlijk diegenen die ik tegen kwam in de auto,  het was rond de 35'. Ik had me er op voorbereid, 3l water, voer en zoetigheid. Dat moest goed komen.

En het kwam goed. Ik heb een fantastische dag gehad en zo'n 50km door de woestijn gereden. Een rotswoestijn met flinke beklimmingen en afgelegen plekken. Helemaal in mijn element. Ik kwam nog 2 Nederlanders tegen op de fiets, hahaha, wij doen dat gewoon, Die 3 liter was absoluut niet te veel en ook al het proviant ging op. Ik werd een paar keer aangehouden met de vraag of ik nog genoeg water had. Duimen gingen omhoog terwijl ik echt niet t gevoel dat ik met een bijzondere prestatie bezig was. Acht, vrouw alleen per fiets door n woestijn...niets bijzonders aan toch? 😉

Ik had Dokkie geparkeerd op n vrije parkeerplaats met uitzicht op de rotswoningen in Arguedas. Heel leuk om de kleinste te zijn tussen die grote campers. Een gezellige melange van nationaliteiten. Ik zag s avonds t halve dorp langs lopen om hun hond uit te laten en om te flaneren . Het ritme ligt hier overduidelijk anders dan in Nederland,  tussen 14 en 18.00 ligt alles stil. Daarna komt t weer n beetje tot leven en rond 20.30 ie iedereen weer actief. Leven op het ritme van de natuur,  dat past me wel. Daarin past die trip door de Bardenas per fiets in het middaguur dan weer absoluut hahaha.

Ik heb daarna de bergen weer opgezocht.Reed opnieuw een van de vele NP in boven Huesca. Een ruig , afgesloten gebied vol kloven en canyons. Het stikte er van de outdoor activiteiten, ik hield t bij mooie , avontuurlijke wandelingen door de bergen daar. Heerlijk aan de glashelere rivier gezeten en was verknocht aan mn e-reader. 

Toen naar Alquézar, opnieuw n flinke parel in deze omgeving.  Wat is t daar mooi!  Ik maakte er de hike door de kloof, over n constructie boven de afgrond. Was vantevoren wat nerveus of ik hoogtevrees hebben,  niets van dat alles! Ik heb enorm genoten van de tocht en vond er opnieuw n heerlijk plekje aan de Rio Vero waar ik m  boek uitlas. Gieren vlogen geregeld over, de rivier klaterde en  de zo  scheen volop. Helemaal toppie!

Mijn nieuwsgierigheid naar de bergen bracht me verder naar het oosten , naar de volgende bestemming: Espot. Een hooggelegen wintersportdorp in het NP Aigűestortes i Estany de Sant Maurici. Een hele mond vol. Ik bleef er 2 nachten op de kleine, gemoedelijke camping en maakte een flinke hike naar een paar hooggelegen bergmeren en n waterval. Sneeuw op ooghoogte,  heldere beken , stroompjes, ijskoude meren en stilte....Wat een wondere wereld.

De tijd begon ook beetjete dringen om weer meer richting Frankrijk te trekken.  Ik verliet Spanje om door te rijden naar Andorra. Was nieuwsgierig naar dit kleine landje omgeven door enorme bergen.  Google maps leidde me over een bergweg die op n gegeven moment zo smal werd dat ik rechtsomkeert maakte. Geen mogelijkheden om n ander te passeren,  ik kwam trouwens ook niemand meer tegen....De natuur in de Pyreneeën neem ik serieus en safety first.

Via de langzame route bereikte ik Andorra,  Douane, ik kon doorrijden. Van de natuur kwam ik in een chaos van tankstations,  warenhuizen en druk  verkeer terecht. Een overkill aan prikkels waar ik niet blij van werd. Ik had 1 doel, de skywalk bezoeken met het beeld van de turende man. Dat deed ik en daarna hup doorrijden naar Frankrijk!

Via een fantastische mooi skigebied verliet ik Andorra om daar nooit meer naar terug te hoeven.Voor mij onbegrijpelijk hoe mensen in die drukte, lawaai,warmte en chaos kunnen leven.  Een leuke ervaring om me opnieuw te realiseren dat mijn pad elders ligt.

Ik reed Frankrijk weer binnen , een stuk rustiger hier en had gelijk t gevoel van thuiskomen.😊