Bijzondere gebeurtenissen op de Camino 2025

Opnieuw koos ik er voor om op alleen pad te gaan. Om mijn Camino Podiënsis af te ronden die ik in 2020 in Le Puy en Velay was begonnen. Om in Saint Jean Pied de Port de Camino Francès op te pakken.

Vrijwel elk jaar liep ik zo'n 250 km, dit jaar werden er bijna 350 in 13 dagen, ik was " in shape". 

De 1e dag begon al gelijk niet zo handig. De navette had me om 7.15 opgepikt om me terug te brengen naar Air sur l' Adour, daar waar ik vorig jaar geëindigd was.  Er was onderweg een overstap in een ander busje en die liet op zich wachten. Dan maar n koffietje, en nog een en nog een... Het kwam er op neer dat ik pas tegen 11 uur op mijn startplek was om daar aan  in 1e tocht van 30km te beginnen. Dat was veel en ik had de pas er flink in. Mijn grootste angst was dat mijn voeten gedonder zouden geven, de zenuw beknelling van afgelopen jaren kon ik echt niet gebruiken. Het leek goed te gaan, ik had flink geïnvesteerd in nieuwe, brede Meindls.De zgn pantoffels onder de wandelschoen...

Rond 18.15 kwam ik aan in Pimbo waar ik een kamer voor mezelf had in een gîte. Zo blij dat die eerste etappe goed verlopen was . De dagen erna trof ik regelmatig dezelfde Camino gangers, zo gezellig om samen te eten 's 'avonds, meestal was de voertaal Frans. Ik trof onderweg tot mijn verbazing ook een paar keer Australiërs ! Zo leuk om ervaringen te kunnen delen en om over mijn belevenissen in Oz te kunnen praten. Oz " zit in me".

Bijna elke dag liep ik tussen de 25 en 30 km. Het landschap was, behalve de eentonige 1e dag, werkelijk prachtig.  Heel rustig, vriendelijke mensen, verstilde dorpjes en fijn gezelschap tijdens de avonden. Soms een gedeelde kamer, soms een voor mezelf. Van een  heel basic onderkomen, tot een  best wel luxe verblijf. Ik sliep ook een keer in een rulotte ( pipowagen), heel knus bohemien ingericht. En dat past me goed, ik ben een soort nomade.

Er sprong er 1 bovenuit, de donativo van Steeve in Landaco.. Terwijl ik er zo'n 30 km op had zitten en met n zweterige,  verhitte rode kop de trap op klom stond er een goedlachse vent in de deuropening. Hello Liesbeth,  i'm Steeve. Vous parlez francais orre doe  Joeee prreferrr inglizzzzeee. Ik barste gelijk in lachen uit. Die heerlijke uitspraak wanneer Fransen Engels praten. Overal komt uuuuu achter.

Steeve en ik hadden gelijk een wonderbaarlijke klik. Deze flamboyante eigengereide Fransoos met een Australische hoed op maakte ook zelf zeep. Vorrre dze boddie orre vorre dze herrre....

De donativo was gelegen in een witte zone en toevallig of niet, ook hij was gekleed in zo'n zuidelijk, wit linnen shirt. Met wit baardje, grijze wenkbrauwen en donkere krullen.Het was een gezellig samenzijn s avonds en er werden mooie herinneringen gemaakt. De dagen erna moest ik nog regelmatig lachen om de bijzondere humor van deze gast.

Na 7 dagen lopen kwam ik aan in Sain Jean Pied de Port. Jeetje, wat n overgang! Van dagen lopen door de natuur belandde ik in een toeristische attractie.  Ik werd aangesproken door een vrouw uit Texas, ze wilde met me op de foto. You are my heroe brulde ze toen ik haar vertelde zo'n 200 km te hebben gelopen.

Het was zaterdag en er liepen naast pelgrims erg veel dagjesmensen door t leuke stadje. Ik was er snel klaar mee en liep door naar de camping 3 km verderop. Daar wachtte Dokkie op me en bracht ik de nacht door.

De volgende dag zou ik een pittige tocht moeten maken naar Roncesvalles. Over de Pyreneeën naar Spanje. Ik had e route van 31 km in 2en gesplitst en dat was maar goed ook.

Potdorie,  afgelopen dagen was het zonnig geweest en uitgerekend deze 2 dagen regende het de hele dag! Geen idee hoe de omgeving eruit zag daar, mist, wolken, regen en een hele kleine wereld  boven in de bergen. Geklingel van koeienbellen, die door paarden gedragen werden. Magisch om de kuddes vanuit t niets plots te zien verschijnen.

Overnachting in gîte Borda op de berg met s avonds een " groepsgesprek" waarin iedereen zijn motivatie voor de Camino kon vertellen. Een internationaal gebeuren met mensen uit Oz, Californië , Kentucky, België,  Duitsland , Frankrijk, Italië,  Noorwegen en ik. In Frankrijk trof ik op de Camino nóóit zoveel nationaliteiten. 

De dagen erna trof ik ze regelmatig weer, in korte tijd  ontstonden er leuke, tijdelijke, connecties.  Verbinden en weer loslaten. Dat is een groot onderdeel van de Camino volgens Luca,  de Italiaan waarmee ik geregeld optrok.

Op de 1e aankomstdag in Spanje verbleef ik in Roncesvalles, in een groot klooster wat inmiddels een overnachtinsgplek voor dagelijkse honderden pelgrims was.  Het werd ondersteund door Nederlandse vrijwilligers. En die namen hun taak serieus, erg serieus! Met heftige armbewegingen en geroep werden de regels duidelijk gemaakt, ik voelde me absoluut niet welkom daar. Jasses, wat een kater na afgelopen dagen.  Toen er nog een groep van zo'n 15 brullende Nederlandse jongeren arriveerden was ik er al helemaal klaar mee. Ze waren erg aanwezig op de slaapzaal. Plaatsvervangende schaamte....

De dagen erna kwam ik deze losgeslagen groep regelmatig  tegen. Ik irriteerde me rot en de limit was helemaal bereikt toen het peleton met luide muziek me inhaalde. Ik sprak ze er op aan, uiteraard gevolgd door gelach van hun kant.

En ja hoor, die avond deelden we samen een albergue....Mijn kamergenoten hadden zich ook erg aan hun gestoord en ik trok de stoute schoenen aan. Ging naar de 4 luidruchtigsten en deelde hun mede dat ik, en veel meer , zich stoorden aan hun lawaaierige aanwezigheid. Of ze daar rekening mee konden houden dat een Cami o iets anders is dan een festivalgebëuren. Uiteraard werd dit niet goed ontvangen bij de onvolwassen gastjes maar ik had mijn zegje gedaan en was trots op mijzelf. 

De volgende ochtend kwam er 1 zijn excuses aanbieden... De dagen erna kwam ik ze geregeld tegen en werd ik zelfs begroet. 2 meiden gaven mij groot gelijk hahaha. 

Ik verloor mijn beurs onderweg, met 100€ en gelukkig zonder pasjes. Geen idee hoe en waar. Ik kwam er pas achter in Pamplona, nog 2 etappes te gaan.En toen.....kreeg ik een SMS van iemand die m gevonden had ! Ze wilde hem graag terug geven maar wist niet hoe.

Lang verhaal kort,  de Spaanse vrouw werkte vlakbij  Pamplona. Ik maakte mijn Ca in af, liet memet de bus terug brengen naar Dokkie en reed weer terug richting Pamplona.  Om daar Iris te treffen die zo  vreselijk eerlijk geweest was om het niet voor haarzelf te houen. Hoe ze me gevonden had? Er zat toevallig nog n visitekaartje van me in de beurs, ze was gaan speuren en had me gevonden. 

Die lieverd wilde niets aannemen, behalve het zakje Wilhelmina pepermunt die ik voor haar had. Het maakte haar blij dat de beurs met i houd terug kon naar de eigenaar.

 Magisch dat juist deze jonge vrouw mijn beurs gevonden had en met de beste intentie contact met me gezocht had.

Things happen on the Camino🙏