Voetenwerk

Voetenwerk

Ik heb net een heerlijke wandeling achter de rug van zo’n 7km, vlakbij Saoû in de Drôme.

Ik ben via de Cevennen, waar ik vriendin Marianne opzocht, doorgereden naar de Gard. Daar genoten van de prachtige dorpjes en rommelmarkten en heb uiteraard de Pont du Gard bezocht.Vervolgens vriend Hervé bezocht in de Ardèche.  Het was n fijne ontmoeting,  we hadden veel om bij te praten. Om de cirkel rond te maken ben ik nu dus in de Drôme, mijn geliefde plek in Frankrijk. Morgen ga ik met vriendin Mareicke lunchen en haar nieuwe huis bekijken in Saillans. De foto’s beloven veel moois!

Tja, die voeten van mij…het blijft “ n dingetje” zeg maar” ding”.

Vanaf 31 augustus heb ik mijn Camino weer opgepakt,vanaf Lauzerte. Ik had n plan, had alle 9 overnachtingen geregeld in gîtes d’étape . Ook had ik de navette geboekt om me weer terug te brengen vanaf Aire-sur l’Adour naar Lauzerte. Gezien mijn pijnlijke ervaringen van vorig jaar n paar schoenen in n maat groter gekocht. Ik heb ze zelfs op de pijnbank bij de schoenmaker laten oprekken.

Het werden weer bijzondere dagen. Onvoorstelbaar,  de weken ervoor was t bloedheet geweest. De dag dat ik op pad ging…..regende t. Uren heeft t geregend.Gehuld in mijn nieuwe, knalrode poncho, trok ik als n deinende tomaat door de velden.Doeltreffend was hij wel, m’n rugzak paste er goed onder en alles bleef droog. Behalve potdorie mn goretex schoenen, ik liep soppend en mopperend richting mn 1e gîte.Een fantastische aftrap voor 9 dagen lopen.

Deze situatie heeft zich een aantal dagen herhaald, het weer was niet normaal voor deze tijd van t jaar. Met tussen de 25 en 30km per dag een fysieke en mentale uitdaging.  Dat was nog wel te doen, maar….die voeten, het voetenwerk.

Had ik vorig jaar enorme blaren doordat mn voeten zo opzwollen door de warmte, dit jaar had ik amper blaren. Het was ook n stuk frisser, maar n nieuw fenomeen kondigde zich aan. Als puber ben ik ooit tijdens de gymles met mn rechtervoet in de veren van de trampoline gesprongen.Daar is iets niet goed gegaan. Af en toe speelde er n rare pijn op in mijn zgn trampoline voet.

Járen geen last van gehad maar vorig jaar stak t af en toe de kop op tijdens lange loopsessies.Ik heb dus echt wat, ik kan er niet omheen. Ik heb een Mortons neuroom. Huh? Tja, dat is een zenuwbeknelling onder je voet, het speelt bij mij op wanneer ik lange afstanden loop en mn voeten te weinig ruimte krijgen. Bizar, inmiddels 3 paar dure wandelschoenen in de kast en waar loop ik t beste op?: op sandalen van nog geen geen 30€ van de ANWB.

Het voordeel van op lopen op sandalen in de regen is dat je voeten lekker fris blijven. Maakt allemaal niet uit. Nadeel is dat de regen  zorgt voor blubberpaadjes en je met sandalen amper grip hebt. Glibberpartijen, modderpoten en vastzuigen in de drek.

Het was n  bijzondere ervaring, tja,ik heb toch maar weer ruim 230km gelopen.Voetenwerk,mopperen, lachen en soms vloeken, mezelf motiveren. Langzaam nader ik de Spaanse grens, volgend jaar zal ik de Pyreneeën over trekken en mn tocht in Spanje vervolgen.

Ik zag zonnebloemveldenen in allerlei stadia. Nooit geweten dat er zoveel soorten waren. Ik sliep op uiteenlopende adressen.  Op een eenvoudige slaapzaal, in n luxe gîte voor weinig geld, in n yurt met 2 kerels. Ook n nachtje alleen in n caravan, in een minihotel,in een voormalig klooster, in een statig herenhuis en de leukste ervaring was bij Frédéric die zelf pelgrim was. Hij had een gezellige, relaxte gîte, kookte heerlijk  vegetarisch. Hij organiseerde zelfs een kringgesprek tijdens de apéro hahaha. Hij vroeg naar ieders achtergrond en motivatie om een Camino te lopen. Met een gevarieerd gezelschap zaten we uren aan tafel, een tafel van ruim 8 meter lang!

Die voeten van mij hebben t gered, al wordt ik wel een beetje “wanhopig” wanneer ik aan volgend jaar denk. Voeten, je basis. Met je poten in de klei. Aarden. Met beide benen op de grond. Wat maakten ze t me opnieuw lastig. Maar ook wat standvastig kunnen ze zijn,  de koers bepalen en ondanks alles doorlopen.

Camino lopen, het is n pad. Het betreden van onbekende wegen en dealen met wat zich aankondigt. Mijn voeten dragen mij, ik heb het weer opgered. Ik kijk nu al uit naar volgend jaar al zal ik die schoenen nogmaals flink op de pijnbank zetten.  Ik weet van mezelf dat ik ruimte nodig heb en dat laten mijn voeten me duidelijk zien 😉.